Ek trek al by April 2017. Ek kan dit nie glo nie. Die tyd vlieg verby en ek moet net aan die jet vasklou en hoop dat ek nie die pad mis nie. Dis alewig 'n wedren tot die eindstreep en daar is so baie grillerige mense wat daarop uit is om jou te pootjie. En op die ou end trek jy so diep in jou dop in dat jy alleen in die donker sit en niemand kan jou daar uit haal nie.
Ek dink die ergste is om aan jouself vas te klou en die heeltyd te onthou wie jy is en wat jy eintlik wil bereik. Almal skep hierdie verwagting van jou en sit jou op 'n plek waar jy nie eintlik wil wees nie. Tog is dit so maklik om jouself net te verloor in die stroom. Jy raak soos die ander dwalende siele wat elke dag uit die bed gesleep moet word, doen net wat gedoen word en sit agter die rekenaar en grom vir elke persoon wat in jou kantoor inkom.
Ek was op 'n stadium in staat om net te wees wie ek is. Ek het elke oggend uit die bed gespring en met 'n lied in my hart na die werk gery. Altyd 'n glimlag op my gesig en almal gehelp. Tot een van my kollegas gister vir my gesê het dit is so lekker om my weer te hoor lag.
Nou probeer ek dink wanneer laas ek lekker gelag het. Die borrelende laat dit als gaan, hou jou maag vas tot jy trane in jou oë kry lag? Ek weet nie. Net so af en toe se haha, maar nie die tipe lag wat jou verfris laat nie.
En nou is ek nou weer so geirriteerd ek wil skree!!!!!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment