Mense en hulle stories

Elkeen het sy storie om te vertel. Ek weet nie altyd wat myne is nie. Ek voel gereeld of myne nie oorvertelbaar is nie. Want ek het nie daai “oemf”-oomblikke nie. Die oorhoofse ervaring is dat ek net voortstrompel in die algehele en dat ek nie ʼn duidelike of definitiewe draaipunt in my omstandighede het nie. 

Ek het net die donkerte. 

Die skaduwees wat my gereeld agtervolg en in my oor fluister. Die sagte geskil wat net wat dat ek struikel sodat hulle my in hul koue arms kan toevou. Elkeen 'n ander rede en manier om my te vertroos. Maar dit het duisende ander mense ook tog. 

Ander se stories is iets wat my laat wakker lê. Ek sal ander mense se stories oorvertel, want ek onthou dit beter. Ander mense se stories is net soveel snaakser, meer avontuurlik en inspirerend. Ander mense se stories dra nie so baie grysheid wat agter elke boom wag nie. 

Ek dink wel baie oor my eie storie. Ek sien myself as ʼn aspirant skrywer en dan moet jy mos ʼn storie hê. Die eerste aangrypende hoofstuk. Die ding wat maak dat iemand nie jou verhaal wil neersit nie. Ek het baie hoofstukke, verskillende kinkels waar ek net weer iewers my voet neergesit het. Ek is nou klaar hiermee. Blykbaar het ek meer keerpunte gehad as wat ek besef. As mense my stories wil hoor, moet hulle liewer in my kop klim.  Dit is waar al die aksie eintlik is. En ek moet erken dat dit nogal prettig kan raak. Natuurlik kan jy ook baie leer deur net aandagtig te luister - na die ondertoon van my gedagtes en kommentaar. 

Ek wonder gereeld oor wat en wie bygedra het tot wie ek vandag is. My vermoede is dat hierdie gevoel by my aangewakker is deurdat ek my kinders se lewe met my eie (probeer) vergelyk. Dis tog al wat ek as voorbeeld het om vir hulle 'n goeie fondament te gee. Wat is regtig MY verhaal, wat is die titels van my hoofstukke, die karakters wat konsekwent gebly het, asook dié met 'n vlugtige verskyning wat die grootste spore gelaat het. Ek wil nie te veel oor gister te dink nie, maar droom graag oor die môres. Ek doen 'n doelbewuste poging om op vandag te fokus want in die toekoms is dit ook daarmee heen. 

My storie is vandag. My man se storie ia vandag en my kinders se stories hardloop te vinnig vir my. En terwyl die donkerte elke dag om die hoeke hulle hande vir my uithou, besef ek dat ons ons vier slegs karakters in mekaar se lewens speel en dat ons hoofstukke nou oorvleuel. 

Net die skrywer weet vir hoe lank nog.